DE KRULLENBOL, DE NESTOR EN DE KOFFIE

Dit culturele seizoen van theater Nigtevecht is dit jaar met twee enorme knallen van de kant gegaan. Ben Goes beloofde me eind vorig seizoen al dat Jochem Myer helemaal mijn smaak zou zijn. En "good old" Youp van ’t Hek heeft me nog nooit teleurgesteld, dus waarom zou hij daar uitgerekend in ons theater mee beginnen. Uw recensent begint dan ook met een zogeheten positieve instelling aan deze twee voorstellingen, die me op elk eigen wijze verrassend prikkelden.

Ik zal helder zijn: Jochem heeft voorgoed mijn hart gestolen! Nou ben ik ook een Bert Visscher adept van het eerste uur en die is pas echt druk… En diegenen die mij niet alleen als een naam op een dorpsblaadje kennen (klik-klik) weten dat het hebben van ADHD voor mij niet geheel vreemd is. Sterker nog: er lopen weddenschappen dat ik de wetenschap al jaren voor het lapje hou met deze aandoening (klik-klik).

Briljante wendingen, zalig tempo, heerlijke imitaties (eigenlijk is Jos Brink pas echt leuk als Carlo Boszhart of Jochem Myer "hem" doet) en originele vondsten. Welkom in de Dikke van Dale, Jochem (klik-klik), met de rimpelsaurier. En zo’n flitspaal op het podium…Een heerlijke show, waarbij ik meer dan eens de leuning van mijn voorbuurvrouw moest vastgrijpen om niet naast mijn stoel te belanden. Moet ik meer zeggen?

En dan Youp, toch iets speciaals als hij op een doordeweekse dinsdag naar Nigtevecht komt. Dan staat de deur wagenwijd open en de koffie klaar, toch? Als Krajicek naar de tennis komt en Fred Grim naar DOB loopt iedereen ook een stapje harder. Logisch, zou Cruijff zeggen. En met de nodige kwinkslagen over het korte openingswoord van Ben stak de oude meester van wal.

Prachtige Paprika’s was een voorlees voorstelling, dat zei hij al in zijn openingswoord. En dat dit waarschijnlijk veel materiaal bevat wat je nooit meer zou horen als het origineel klaar is. Maar dat betwijfel ik. Natuurlijk komt er nog de nodige actualiteit bij, is de stapel aantekeningen uit Youp’s handen verdwenen en zal het tempo verfijnder en scherper zijn in de grotere theaters, maar deze voorstelling nadert zijn perfectie. Zalig hoe "d’oude azijnpisser" zich af en toe weer laat meeslepen in zijn kleine en grote irritaties in het leven. Meesterlijk hard en treffend af en toe.

Twee dingen moeten mij nog van het hart, ik wil nooit meer achter een ruim 2 meter hoge manspersoon zitten (ik heb een week last gehad van een tennisnek) en waar was de running gag over mijn "tante" Bep Brouwer? Dat zal in het vuur van de strijd wel zijn vergeten. En welk vuur en welke strijd dat betreft..? Ach, dat zal de AIVD nog wel eens voor ons onderzoeken. Dan zullen we het zeker nooit weten

Pieter Tammens